‘Jongens kindertjes!’

Gijs en Guusje hebben me de hele dag gierend van de lach verbeterd: nee, wij zijn geen jongens! Guusje is een meisje! Breg, waarom snap je dat niet, je doet het alweer!!

Guusje is het prachtige vriendinnetje van Gijs, van wie we om de maandag en nu ook even op vrijdag, mogen genieten als ze de hele dag door ons huis huppelt. Niet te geloven maar er valt dan – meestal-  geen onvertogen woord. Allebei eerst op de rode stoel? Dat kan niet dus gaan we er wel samen op, opgelost. Wil jij met de blauwe stift? Oke, mijn lievelingskleur is toch oranje (danwel roze). Heb jij ook zin in een koekje? Ga jij het maar vragen…

Dus vandaag, na belangrijk peuteroverleg dat ik stiekem heb afgeluisterd vanuit de keuken over of ze nu wel of niet gingen oefenen met op de wc gaan als we in de dierentuin zouden zijn, de hele auto volgeladen met jasjes, tassen, 1 kinderwagen, extra laarzen in verschillende maten, krentebollen, je kent het, het normale vervoer voor enkele uren lol buitenshuis. Het weer zat mee, kindertjes zowel jongen als meisje zaten ook mee, is niet geheel vanzelfsprekend de laatste dagen hier in huis, en het was een heerlijk dagje uit. Dus hier wat kiekjes

:

vrouwlief zit op haar gat op het warme strand op curacao.

dat kunnen wij ook, het is alleen niet zo warm! dus hup, met vriendin manon in de auto naar zeeland. daar slepend met emmertjes, schepjes, twee strand-werk-auto’s, een netje, luiertas (training is begonnen, nu moet ‘ie er maar aan geloven), fototoestel en zak vol eetbaarheden voor je weet maar nooit wie er honger krijgt, zo, hupsakee het strand op. o, ja, ook zo hupsakee vandaag omgevallen in zee, koud en nat maar mooie duik van gijs waarbij ook ik de nodige golf zeewater over me heen kreeg en manon onbedaarlijk heeft staan lachen. twee heerlijke dagen, 6 uur later dan op de antillen en 30 graden kouder en geen visje gezien maar toch heerlijk!

Gisteren stond ineens ome Robbie voor het raam, nadat ik mijn halve boterham van schrik in 1 keer had ingeslikt, waren we allen erg blij en ondanks de kater die hij ook meebracht, hebben we super gezellig carnaval gevierd. Gijs was geintrigeerd door de piratenspullen van zijn grote oom ( hij loopt nu rond met de grote gouden oorbel en het ooglapje), genoot van het op hoge schouders zitten, ijsjes eten terwijl je je door een mensenmassa wringt, bang voor de drumband (terwijl hij thuis net zo veel lawaai maakt) en we kwamen ook nog even bij zijn vriendje Just, die als coureur heel stoer was. Gijs zat enorm goed in zijn rol, heeft de halve stad onveilig gemaakt achter mensen aan rennend en zelfs de filmploeg van omroep braband had dat snel door, dus die kwamen met die camera voor zijn neus staan, waarbij ze natuurlijk niet wisten dat gijs altijd roept ‘ga weg met dat stomme ding!’ als ik thuis een foto wil maken dus hij stond er helemaal in rol op: boos, boos, boos!

Nog even over de foto van Natalie en mij: afgelopen donderdag stonden we, een half uur voordat het vrijdag werd, onze tanden te poetsen, toen ik vroeg: ‘wekkedatu-is-ut-vandaa?’  en jawel hoor, we hadden nog maar een half uur om te vieren dat we tien jaar bij elkaar zijn! Dus dat schuiven we maar even door, tot we het fatsoenlijk vieren ( het heeft ook enige weken geduurd voordat we elkaar zoenden dus we hebben enige speling).

Gijs, wat wil je worden met carnaval? vroeg Natalie hem laatst. En jawel, een groen met oranje dino (en soms draak). O, dat kan mama Breg wel maken. Ja, lekker, ik vind dat dus een verschrikking achter die naaimachine maar alla – of beter gezegd: alaaf- dat doe je dan toch. Naar de markt maar Gijs vond de kleur groen niet goed. Uiteindelijk, veel zuchten en steunen en nee mama ik wil niet passen, is hier dan het drakenpak. EN het past, het is warm ( heet voor de peuterzaal waar het toch al bloedheet is) en 1 ding is zeker; hij past er volgend jaar niet meer in dus dan mag iemand anders iets gaan maken. Hoe dan ook, hij was superstoer, heeft zichzelf prachtig geschminckt en op weg naar school veranderde hij spontaan in een papagaai, die zich in een draak had verkleed. Ik heb nog zo gewaarschuwd dat andere mensen dat misschien niet zo zouden zien….. en al die aandacht van mensen op straat, daar kon hij helemaal niets mee en hij werd verlegen en nog meer verlegen. Gelukkig werd hij op school door zijn vriendinnetje Sem opgewacht en was da zo over!

Top was dat zijn vriendje op de zaal ook een draakje was! dat zijn ze eigenlijk altijd met z’n twee, de juf laat ze altijd even uitrazen als dino’s monsters of draken, maar dit was toch erg toevallig!

oke, de fot’s wil ie niet uploaden, lekker is dat. morgen nieuwe poging!

Soms lukt het: een heerlijk weekend zoals je het gepland had. En daar waren we volgens mij allemaal ook aan toe. Met de auto’s zo belachelijk volgeladen met spullen, speelgoed, kinderen, eten voor ongeveer drie weken maar je weet nooit waar je zin in krijgt en of het genoeg is, en onder leiding van de Tomtom van Ruud, gingen we in optocht van twee auto’s op naar het Land van Bartje. Kindertjes blij, er is een zwembad!!! Maak daar maar zwembadje van, zo’n klein en koud ding maar ah wat waren ze allemaal blij! Toen de ergste bikini-vrees voorbij was (ik zie er echt niet uit en al die vieze voeten-dingen die daar rondspringen doen ook af aan mijn zwemgenot, los van het water en van wat er allemaal aan de rand plakt- deze info met dank aan mijn collega die ook badmeester is) hebben we dus ook nog gespetterd. Dierentuin, spelen, scheppen jatten bij de kakburen, te erg voor woorden want toen we klaar waren en ze keurig terugzetten, griste mevrouw ze onverbeterlijk terug en zette ze binnen!!! Hoezo, kinderachtig…. lachbuien, irritatie aan die verrekte jong die niet luisteren, vervolgens weer hard lachen omdat de pedagogiek steeds idioter werd in de hoop dat het nog werkte en hylariteit aan tafel. Geweldig! We hadden geen gaten gevallen, geen ehbo, geen zieken, geen ruzie tussen de volwassenen, geen strikte opvoedkundige lijnen, geen afgrijselijk foute opvoedkundige missers, wel een heerlijk menneke dat iedereen die naar hem kijkt zijn prachtige glimlach gunt, wel twee peuters die samen voor 4 tellen, twee peuters die tegne iedereen roepen aan tafel: en jij bent poep! en dan zelf van hun stoelen rolden van het lachen om hun peuterhumor,wel veel lol, wel zin om langer te blijven en geen zin om naar huis te gaan. Volgens mij moet het zo. Wat een geluk.

en dan nu nog wat kiekjes (vast bij Tjongejongens.web-log meer te zien)

oke, ik krijg steeds een foutmelding….geen plaatjes dus meer vandaag, morgen beter!

ouwe muk, dat is nu echt wat mij enorm aantrekt. de staat van verval. vergeten, verloren tijd. heeft iemand ooit z’n best op gedaan en wat er resteert is een hoop, nee geen hoop in figuurlijke zin, een hoop oude stenen en ijzer, liefst met roest, verf, alles er op en er aan. JAAAAA! daar word ik dus heel blij van. Oude stenen in griekenland, vervallen muurtjes in schotland, afgedankte schuurtjes in nederland, het maakt niet uit. en joepie, ik ben niet de enige! via een client op mijn werk kwam ik bij o.a de site ‘vergade glorie’ o, joepie joepie. en zo kwam het dat mijn vader vorige week speelde met Ensemble 88 in een oude timmerfabriek en …wat was ‘ie mooi! in een vlaag van helderheid had ik mijn camera meegenomen. hier een paar plaatjes.

Vorige week zaterdag: lekker spelen bij vriendje Gijs en de mama’s lekker spelen met hun vriendjes en vriendinnetje (ja je bent wel twee koppen groter maar goed, Linda). En dan zie je het aan de oogjes… die wordt ziek. Het spelen veel te vroeg, gelukkig had ik mijn heerlijke appeltaart van Ruud al op, gestaakt,met een ziek kindje naar huis. Later op de dag de huisartsenpost: het is een griepje. Nee, niet de keelontsteking die jullie denken. Paracetamol en lekker uitzieken. Vrij vragen, thuis hangen met zielig plakkend manneke, en dan ineens op woensdag nog veel zieker, teruggeschoten balletjes in de buik (ik heb niet zo veel balgevoel, weet er eigenlijk de ballen van en vraag al mijn piemel-en-balletjes-vragen aan vrienden normaliter,  maar ik was meteen bang dat er geen nageslacht zou kunnen komen)  en weer hele hoge koorts: huisarts op de valreep nog gebeld en jawel, hoe verrassend, keelontsteking met nu in de bonus ook oorontsteking! Heel vreselijk. Dat manneke had dus al  veel eerder beter kunnen worden. Maar goed, de foto is het volgende gevoel: hoe was het ook weer? ‘s Avonds uit je bedje, op de bank tv kijken (iets wat je helemaal niet snapt maar daardoor extra leuk) en dan rekken maar!  Gijs presteerde het nog om tegen mij te zeggen: ga JIJ maar vast naar bed, ik ga nog heel lang tv kijken met mama Natalie!

Inmiddels zijn we en halve fles ammoxiciline verder en begint hij weer op te knappen. En nu al het gemiste geklier inhalen!